Drugi upadek Jezusa
Wstąpiła we mnie jakaś nadzwyczajna siła. Mam poczucie, że pokonam wszystko, poradzę sobie z każdą przeciwnością losu, nie załamie mnie żadna sytuacja. Mogę góry przenosić i po wodzie chodzić. Nic mną nie zachwiej, nic mnie nie złamie. Idę przed siebie pewna, że pokonam wszystko. Aż tu nagle pojawia się drobnostka, mały kamyczek, który powoduje upadek.

Upadek może nie tak duży, ale ból ogromny. Do oczu napływają łzy. Gorycz porażki piecze, a dłonie nie mają siły szukać oparcia. Nie, nie tym razem. Teraz to koniec. Znowu się na sobie zawiodłam, znowu upadłam. Nie nadaję się, nie potrafię, Krzyż mnie przeważa. Pozwalam tłumowi na znieważanie mnie, bo przecież do niczego innego się nie nadaję. Obiecałam Ci, że pójdę razem z Tobą, że wytrzymam, a jednak nie daję rady i znowu upadam. Po co mi to? Po co mi ta droga, ten wysiłek? Nie nadaję się do niczego. Podnoszę wzrok, żeby Cię znaleźć. Oczy błądzą wokół, ale Twojej postaci dostrzec nie mogę. Dopiero po chwili dociera do mnie, co się stało: Ty też upadłeś. Leżysz, a ciężar Krzyża Cię przygniata. Odwracam wzrok- to już koniec…

”Koniec? Jaki koniec? -pytasz. Widzisz, ja już wstałem. Nie jest łatwo, ale chcę iść dalej. I Ty też chcesz, ale znowu się boisz. Po raz kolejny proszę: odrzuć strach. Wiem, to nie łatwe- szydzący ludzie, presja znajomych, rozpacz, że znowu się nie udało. Ale pomyśl-warto teraz rezygnować? Sądzisz, że jeżeli rzucisz to wszystko, będzie Ci lepiej? Naprawdę tak myślisz?